Του Kevin Holden Platt
Καθώς το Κρεμλίνο κλιμακώνει τις πυραυλικές επιθέσεις του στην Ουκρανία και απειλεί τους δυτικούς συμμάχους της με βόμβες πλουτωνίου, ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν αρχίσει να συζητούν αν χρειάζονται το δικό τους πυρηνικό οπλοστάσιο ως ασπίδα κατά μιας νέας ρωσικής εισβολής, επισημαίνει ένας εμπειρογνώμονας σε θέματα ατομικών όπλων.
Από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επεκτείνει την πυρηνική τους "ομπρέλα" για να καλύπτει τις περισσότερες ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Αυτές οι δυνάμεις του "Ελεύθερου Κόσμου" συνίδρυσαν τη συμμαχία του ΝΑΤΟ για να προστατεύσουν η μία την άλλη απέναντι στον ρωσικό επεκτατισμό.
Ωστόσο, τα αμφιλεγόμενα μηνύματα του Ντόναλντ Τραμπ για το αν θα τηρήσει το άρθρο 5 της συνθήκης του ΝΑΤΟ, το οποίο επιβάλλει συλλογική άμυνα σε μια επίθεση εναντίον οποιουδήποτε μεμονωμένου κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ, υπονομεύουν αυτή την Pax Americana.
Οι πρόσφατες επεκτατικές κινήσεις της Ρωσίας πέρα από τα σύνορά της, σε συνδυασμό με το ενδεχόμενο οι ΗΠΑ να "εγκαταλείψουν" τους συμμάχους τους, αναγκάζουν όλο και περισσότερους υπεύθυνους χάραξης της ευρωπαϊκής αμυντικής πολιτικής να σκεφτούν τη δημιουργία μιας ευρωβόμβας, τονίζει ο Alexander Bollfrass, μελετητής πυρηνικών όπλων στο Διεθνές Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών με έδρα το Λονδίνο.
Μα πράγματι θα μπορούσε ένας νέος συνασπισμός ευρωπαϊκών κρατών να δημιουργήσει ένα πυρηνικό οπλοστάσιο με αποτρεπτική ισχύ έναντι της Ρωσίας, η οποία κατέχει το μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο στον κόσμο;
Θα μπορούσαν να τελειοποιήσουν τις πυραυλικές κεφαλές, τα μαχητικά αεροσκάφη και τους πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που είναι απαραίτητα για τη συγκρότηση μιας ισχυρής άμυνας απέναντι στις μαξιμαλιστικές φιλοδοξίες του Βλαντίμιρ Πούτιν να ανασυγκροτήσει τη Σοβιετική Ένωση;
Ο Δρ Bollfrass μου ανέφερε ότι έκανε μια προσομοίωση για τη συγκρότηση μιας "ευρωαποτρεπτικής δύναμης", με βάση την πρόσβαση που έχουν τα κράτη της ΕΕ σε ουράνιο-235 και τη συνδυασμένη τεχνογνωσία τους στην πυραυλική τεχνολογία, καθώς και στον σχεδιασμό πολεμικών αεροσκαφών που θα μπορούσαν να τροποποιηθούν για να μεταφέρουν πυρηνικά φορτία.
Μια νέα ευρωπαϊκή αμυντική συνομοσπονδία που θα εκτείνεται από τη Σκανδιναβία έως τη Μεσόγειο, προβλέπει ο ίδιος, θα μπορούσε να αναπτύξει έναν αριθμό πυρηνικών κεφαλών μέσα σε τρία χρόνια -δοκιμάζοντας να "τρέξει" το project στους ρυθμούς του αμερικανικού "Προγράμματος Μανχαταν, παράγοντας το 1/10 σε μέγεθος του σημερινού αμερικανικού οπλοστασίου.
Διάσπαρτα στην Ευρώπη, συνεχίζει ο Bollfrass, υπάρχουν σχεδόν όλα τα εξαρτήματα και η τεχνογνωσία προηγμένης τεχνολογίας, οι επιστήμονες και οι σχεδιαστές όπλων, που θα μπορούσαν εφόσον συνεργαστούν να δημιουργήσουν μια ανερχόμενη παγκόσμια πυρηνική δύναμη.
Η Γερμανία και η Ολλανδία εμπλουτίζουν ουράνιο και θεωρητικά θα μπορούσαν να επεξεργαστούν σχάσιμο υλικό οπλικού βαθμού για το μέλλον.
Η Σουηδία θα μπορούσε να επανεκκινήσει το πρόγραμμα εξόρυξης πλουτωνίου, προσθέτει ο Bollfrass, και να κατασκευάσει μαχητικά αεροσκάφη Gripen τελευταίας τεχνολογίας. Αυτά θα μπορούσαν να "ενωθούν" με τα Eurofighter που συμπαραγωγός τους είναι η Γερμανία.
Δημιουργός του πρώτου βαλλιστικού πυραύλου -του πυραύλου V2-, η Γερμανία θα μπορούσε να συνεργαστεί με κατασκευαστές πυραύλων στη Σουηδία ή στην Ιταλία για να τελειοποιήσει μια άλλη οπλική πλατφόρμα.
Η Ιταλία κατασκευάζει τους πυραύλους Vega, συνεχίζει ο Bollfrass, "και η τεχνογνωσία της είναι πολύτιμη για την ανάπτυξη ενός διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου", που θα μπορούσε να φέρει και πυρηνικές κεφαλές, όπλο θα μπορούσε να πλήξει τη Μόσχα από οποιοδήποτε μέρος της Ευρώπης.
Ωστόσο, ποιος εταίρος σε αυτή τη νέα πυρηνική συμμαχία θα μπορούσε να σχεδιάσει τις εξελιγμένες κεφαλές για να οπλίσει τα βομβαρδιστικά και τους πυραύλους απέναντι στην αυξανόμενη επιθετικότητα του Κρεμλίνου;
Το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία έχουν ήδη αναπτύξει πυρηνικές κεφαλές, αλλά το πιθανότερο είναι πως καμία από τις δύο αυτές χώρες δεν θα ηγηθεί του σχεδίου για τη συγκρότηση μιας ευρωαποτρεπτικής δύναμης, τονίζει ο Dr. Bollfrass.
Λονδίνο και Παρίσι "παραμένουν δεσμευμένα στη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων. Το πρώτο άρθρο της αναφέρει: 'Κάθε κράτος-μέλος της Συνθήκης που διαθέτει πυρηνικά όπλα αναλαμβάνει την υποχρέωση να μη μεταφέρει σε οιονδήποτε αποδέκτη πυρηνικά όπλα ή άλλους πυρηνικούς εκρηκτικούς μηχανισμούς'".
Τα συμβαλλόμενα μέρη της Συνθήκης ομοίως δεσμεύονται "να μην βοηθούν, ενθαρρύνουν ή παρακινούν με οποιονδήποτε τρόπο οποιοδήποτε κράτος που δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα να κατασκευάσει ή να αποκτήσει με οποιονδήποτε άλλον τρόπο πυρηνικά όπλα ή άλλους πυρηνικούς εκρηκτικούς μηχανισμούς".
"Βέβαια, Βρετανία και Γαλλία μπορούν να αναλάβουν project αποτροπής με τα δικά τους οπλοστάσια που θα καλύπτουν και την επικράτεια των συμμάχων τους", σημειώνει ο Bollfrass.
Ωστόσο, παρά τα αιτήματα των ηγετών της Γερμανίας και της Πολωνίας να τους δοθεί καταφύγιο κάτω από τη γαλλική και βρετανική "ομπρέλα", καμία από τις δύο πυρηνικές δυνάμεις δεν έχει εγκρίνει επίσημα έως τώρα την επέκταση του "πυρηνικού της θόλου".
Το πιθανότερο είναι να ηγηθούν επιστήμονες εκτός Βρετανίας και Γαλλίας κάποιου ευρω-σχεδίου για την κατασκευή βόμβας, με βάση κάποιο εξελιγμένο λογισμικό προσομοίωσης επόμενης γενιάς, που θα τρέχει σε υπερυπολογιστές.
Οποιοδήποτε κράτος συμμετάσχει σε αυτή την εκστρατεία ενώ έχει υπογράψει τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων θα πρέπει να αποσυρθεί από τη συνθήκη, επισημαίνει ο Bollfrass.
Καθώς μια σειρά από ευρωπαϊκά κράτη αρχίζουν να εγκαταλείπουν τη Συνθήκη, προσθέτει, η Ευρώπη θα μετατραπεί από έναν εκ των σημαντικότερων υποστηρικτών του πυρηνικού αφοπλισμού σε σύμβολο πυρηνικής ισχύος.
Οι σύμμαχοι σε μια τέτοια πυρηνική συνομοσπονδία θα πρέπει να συμφωνήσουν σε ένα πυρηνικό δόγμα που θα καθορίζει τις βασικές προϋποθέσεις για τη χρήση αυτών των όπλων και να συγκροτήσουν ένα κέντρο διοίκησης και ελέγχου που θα μπορεί να παίρνει άμεσα αποφάσεις για το αν θα απαντήσει με αντίποινα σε ένα επιτιθέμενο.
Η ανάδυση μιας ανερχόμενης πυρηνικής δύναμης και η μαζική εγκατάλειψη της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων, προβλέπει ο Bollfrass ότι θα πυροδοτήσουν μια νέα κούρσα πυρηνικού εξοπλισμού σε όλο τον κόσμο.
Ωστόσο, πόσο πιθανό είναι το 'πολεμικό παιχνίδι"-προσομοίωση του Bollfrass -για τη δημιουργία μιας ευρωβόμβας- να γίνει πραγματικότητα στη σημερινή Ευρώπη;
Μήπως η τελική απόφαση θα εξαρτηθεί εν μέρει από τυχόν αμερικανική υποχώρηση από το ΝΑΤΟ και την πυρηνική άμυνα που δεν θα καλύπτει πλέον τους Ευρωπαίους συμμάχους.
Ο Bollfrass εκτιμά: "Το σενάριο να δημιουργηθεί ένα νέο πυρηνικό οπλοστάσιο στην Ευρώπη είναι προς το παρόν απομακρυσμένο".
"Παρά την κριτική που ασκεί στην Ευρώπη", προσθέτει, "η κυβέρνηση Τραμπ δεν έχει θέσει προς αμφισβήτηση τις πυρηνικές της εγγυήσεις προς τους συμμάχους της".
Ωστόσο, η σπίθα για την ενεργοποίηση ενός σχεδίου πυρηνικής ευρω-αποτροπής θα μπορούσε να ξεπηδήσει ξαφνικά.
"Εάν η Ευρώπη βρεθεί χωρίς αυτή την αμερικανική πυρηνική προστασία στο μέλλον, ένα νέο ανεξάρτητο οπλοστάσιο θα μπορούσε να είναι επιλογή", σημειώνει ο Bollfrass.
Αν οι ιδρυτές μιας ευρωπαϊκής πυρηνικής συμμαχίας δημιουργήσουν ένα οπλοστάσιο που θα αποσκοπεί στον περιορισμό της Ρωσίας εντός των συνόρων της, αναφέρει ο Bollfrass, θα μπορούσαν κάποια στιγμή να επεκτείνουν αυτό τον "πυρηνικό θόλο" για να "σκεπάσουν" την Ουκρανία απέναντι στη ρωσική εισβολή.
