Του Steve Forbes
Μια ειρηνευτική συμφωνία για την Ουκρανία με οποιοδήποτε κόστος θα ήταν καταστροφική για τις ΗΠΑ και τον υπόλοιπο ελεύθερο κόσμο. Ο πρόεδρος Τραμπ δικαιούται επαίνους για την επίμονη προσπάθειά του να πετύχει ειρήνη σε όλα τα μέρη του κόσμου, ωστόσο, η μεγαλύτερη, πιο σημαντική και ανεπίλυτη σύγκρουση είναι ο αιματηρός πόλεμος στην Ουκρανία.
Ο κίνδυνος έγκειται στην προώθηση ενός σχεδίου που θα οδηγήσει στην οριστική υποταγή της Ουκρανίας στη Ρωσία. Μια τέτοια εξέλιξη θα είχε τρομερές συνέπειες όχι μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στην Ασία και αλλού.
Μην γελιέστε, οι σύμμαχοί μας θα θεωρήσουν μια ειρήνη που επιβάλλεται δια της βίας στην Ουκρανία ως ελαττωματική και ως μια πρώτη απόδειξη ότι οι ΗΠΑ στερούνται στρατηγικού οράματος για να προστατεύσουν τον κόσμο από τις "αυτοκρατορικές" φιλοδοξίες των αντιπάλων μας. Θα καταλήξουν -με λύπη και ανησυχία- στο συμπέρασμα ότι η σταθερότητα που επέδειξαν οι ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του 40ετούς Ψυχρού Πολέμου δεν υφίσταται σήμερα και, ως εκ τούτου, ο κόσμος θα γίνει λιγότερο σταθερός και η ευημερία θα απειλείται.
Το Πεκίνο θα αισθανθεί ελεύθερο να συνεχίσει τις προσπάθειές του για την καθιέρωση του de facto ελέγχου της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, μιας κρίσιμης θαλάσσιας οδού για το διεθνές εμπόριο, και να θεσπίσει μια σύγχρονη εκδοχή του παλαιού συστήματος φόρου υποτέλειας, όταν άλλα κράτη υποκλίνονταν στην Κίνα. Τα κράτη θα αισθάνονται όλο και περισσότερο πως πρέπει να υποκύψουν στις επιθυμίες του Πεκίνου, καθώς δεν θα μπορούν να βασίζονται στις ΗΠΑ ως αξιόπιστο αντίβαρο.
Το πρόσφατο ειρηνευτικό σχέδιο των 28 σημείων για την Ουκρανία μοιάζει να έχει συνταχθεί από τον ίδιο τον Πούτιν. Σύμφωνα με αυτό, η Ουκρανία θα έπρεπε να παραχωρήσει εδάφη ζωτικής σημασίας για την άμυνά της, καθιστώντας την ευάλωτη σε μελλοντικές επιθέσεις από τον Πούτιν. Το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της θα περιοριζόταν. Δεν στάθμευαν ξένα στρατεύματα στην Ουκρανία για να αποτρέψουν μελλοντικές επιθέσεις από το Κρεμλίνο. Οι εγγυήσεις ασφάλειας χωρίς τέτοιες δυνάμεις δεν θα αξίζουν ούτε το χαρτί στο οποίο είναι γραμμένες.
Το 1994 η Ρωσία δεσμεύθηκε να σεβαστεί την ανεξαρτησία της Ουκρανίας σε αντάλλαγμα για την παραίτηση του Κιέβου από τα πυρηνικά όπλα που κατείχε από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Το 2015, το Κρεμλίνο, μετά την κατάληψη της Κριμαίας, συμφώνησε σε μια μόνιμη εκεχειρία. Και οι δύο συμφωνίες έχουν παραβιαστεί κατάφωρα.
Ευτυχώς, υπήρξε αντίδραση από μια σοκαρισμένη Ευρώπη και από εμπειρογνώμονες σε θέματα ασφάλειας στο Κογκρέσο. Η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία συνέταξαν μια εναλλακτική πρόταση με αίτημα την άμεση κατάπαυση του πυρός πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε διαπραγμάτευση για το εδαφικό. Η πρόταση αυτή θα ενίσχυε τις εγγυήσεις ασφάλειας, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να σταθμεύσουν συμμαχικές ξένες δυνάμεις στην Ουκρανία, και θα άνοιγε τον δρόμο για να χρησιμοποιηθούν τα 300 δισ. δολάρια των "παγωμένων" ρωσικών περιουσιακών στοιχείων στην Ευρώπη για την ανοικοδόμηση μιας χώρας που έχει καταστραφεί από τον πόλεμο του Πούτιν.
Οι συνομιλίες μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ουκρανίας συνεχίζονται, αλλά η πιθανότητα να καταλήξουν σε ένα σχέδιο που θα εγγυάται την πραγματική ανεξαρτησία της Ουκρανίας είναι μηδενική. Ο Πούτιν πιστεύει ότι μπορεί να πραγματοποιήσει τον στόχο του: να υποτάξει την Ουκρανία. Στη συνέχεια, θα μπορούσε να απειλήσει τα κράτη που κάποτε αποτελούσαν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης: κυρίως τη Λιθουανία, τη Λετονία και την Εσθονία, ώστε να γίνουν υποτελή στο Κρεμλίνο. Ακολούθως ο Πούτιν θα ασκούσε πιέσεις στην Πολωνία και σε άλλα κράτη της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης. Ο Πούτιν ελπίζει να διαλύσει το ΝΑΤΟ, το προπύργιο που κέρδισε τον Ψυχρό Πόλεμο και διατήρησε την ειρήνη στην Ευρώπη μέχρι την εισβολή του στην Ουκρανία το 2022.
Το σχέδιο του Πούτιν είναι απλό: να κερδίζει χρόνο μέχρι οι ΗΠΑ να χάσουν την υπομονή τους και να αναγκάσουν την Ουκρανία να παραδοθεί. Οι "άνθρωποι" του Ρώσου προέδρου θα διαδίδουν το αφήγημα ότι η Ουκρανία, που μαστίζεται από σκάνδαλα διαφθοράς, θα χάσει αναπόφευκτα αυτό τον πόλεμο, ευελπιστώντας ότι οι εύπιστοι Αμερικανοί θα παραβλέψουν την αλήθεια για τις τρομερές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό που υφίσταται η Ρωσία για να κερδίσει εδάφη, καθώς και το γεγονός ότι αν το Κίεβο ήταν κατάλληλα εξοπλισμένο, θα απωθούσε τους εισβολείς.
Ο πρόεδρος Τραμπ δεν πρέπει να πέσει στη μοιραία παγίδα ενός κίβδηλου ειρηνευτικού σχεδίου.
